آدمی وقتی در حال تحملِ فشارِ کار و زندگی است، خیلی متوجه نمیشود که در دلِ این ماجراها چه رشد و فرصتهایی نهفته است. حالا که نگاه میکنم، میبینم بیشترِ این رشدها دستاوردِ همان طوفانها بودهاند. همین آگاهی باعث شده که چالشهای اخیر، در کنارِ هر حسِ ناخوشایندی که دارند، یک پرسشِ مهم در من بیدار کنند: فرصتِ این چالش چیست؟ چه میتوانم از آن یاد بگیرم؟
انگار حالا دوباره دچارِ یک قلقلکِ آموزشی شدهام؛ حسی از آمادگی برای یک پوستاندازیِ تازه، این جور که پیداست بویِ اضافهکاری میآید، دیگر فقط به خستگیاش فکر نمیکنم؛ فعلاً تا شش ماهِ آینده، نمکگیرِ این شرکت خواهم بود (ان شاءالله) ، تا ببینم این پیله در نهایت چه چیزی برای عرضه دارد.
خاتون
