از نیستان عالم که بریده شدیم و پا بر روی کره ی خاکی گذاشتیم، آه از نهادمان برآمد؛ اما رفته رفته فراموش کردیم که از کجا آمده ایم و آمدنمان بهر چه بوده است.
بشر در چاه ظلمت گرفتار آمده بود و جهالت از سر و رویش میبارید که اینگونه غزل های زنده را به گور روانه میکرد. از انسان، انسانیتی باقی نمانده بود.
آه ستم دیدگان و آنان که بویی از انسانیت برده بودند اثر کرد و خداوند در استجابت دعایشان محمد(ص) را آفرید.
خداوند این بار خاتم الانبیایش را فرستاد تا آیات غمزه را در گوش جانمان زمزمه کند و پیمان اَلست را به یادمان آورد « وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَني آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلي أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلي شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا کُنَّا عَنْ هذا غافِلينَ »*
و محمد(ص) آمد تا اصل خویش را بازجوئیم، همان اصلی که رخت جهالت را بر خود نمیپسندد و غزل های زنده را به گور نمی سپارد. او یتیم مکه بود اما امتی را #پدر شد و کام بیمار جهان را با آیین مهربانی اش شفا داد.
میان من و او چهارده قرن فاصله است و حالا که در مسجد النبی نشسته ام از همیشه دلتنگ ترم...
رخ دلدار را ندیده ام و اینگونه دل از کف داده ام، وای بر احوال آن روزی که یار را میدیدم.
ای پیام آور خوبی ها! آیات غمزه ات را باز بخوان که ما وحشت زده ایم و باز عهدمان را به فراموشی سپرده ایم. در این کره ی خاکی هنوز هم عده ای رخت جهالت خود را بر تن دیگران میدوزند و عده ای نیز به نام اسلام سر می برند؛ بسیاری در اینجا انسانیت خود را از یاد برده اند.
ای محمد مصطفی(ص)! کجاست آن فرزندت؟! تا در کام بیمارمان، مهربانی بریزد و از این غفلت مهلک بیدارمان کند با ندای « انا المهدی! »اش.
_________________
* و به یاد آر هنگامی که خدای تو از پشت فرزندان آدم ذرّیّه آنها را برگرفت و آنها را بر خودشان گواه ساخت که آیا من پروردگار شما نیستم؟ همه گفتند: بلی، ما گواهی دهیم. (برخی مفسرین گفتند: مراد ظهور ارواح فرزندان آدم است در نشأه ذرّ و عالم روح و گواهی آنها به نور تجرّد و شهود به توحید خدا و ربّانیت او در عوالم ملک و ملکوت.) (و ما این گواهی گرفتیم) که دیگر در روز قیامت نگویید: ما از این واقعه غافل بودیم._ آیه 172سوره اعراف
خاتون
