مکثی کرد و نوشت:
«ممنون که در دلم ریشه دواندی.»
گفتم:
«خاکت خوب بود؛ من گیاهی نیمه‌جان بودم،
خسته از زیستن و از ماندن؛
هوای تو سبزم کرد…»