ده سال طول کشید تا واقعا باورم شود دیگر ۱۷ ساله نیستم؛
باوری که با خودنمایی تار مویی نقره ای جان گرفت و توامان احساسات متناقضی به روحم تزریق می کند:
از یک طرف یادآور فرصت هایی است که از دست داده ام و ریسک هایی که به جان خریده ام
از طرف دیگر یادآور گنجینه ای بنام «تجربه» است که در آسیاب سفید نشده است..
آنچه امید بخش است، کودک درونی است که هنوز ردپای شیطنت هایش پیداست
خاتون
