باران، بر جسم می‌بارد؛ امّا روح را می‌شویَد. غریب است واقعاً.
باران چیزی جز قطره‌های آب نیست؛ امّا باریدن آن بر سر انسانِ اهل عشق، کم از بارش شیرین‌ترین رؤیا و خواب نیست.
باران، مثل چوبکِ خوب، بلورِ مکدر شده‌ی دل را برق می‌اَندازد.


نادر ابراهیمی
بر جاده‌ های آبی سرخ